OSTRZEŻENIE! Film Joanny Kołaczkowskiej nie jest filmem Sylwestra Latkowskiego. Obie te produkcje wiążą jedynie mało istotne drobiazgi - identyczne tytuły, równoczesne premiery i zbliżona problematyka. Wszystko inne jest całkiem inne, zatem wszelkie ewentualne pomyłki traktowane będą przez twórców jak świadomy, bezczelny sabotaż.

Premiera filmu odbyła się na Festiwalu Filmowym w Łagowie w czerwcu 2002 roku.

"NAKRĘCENI.film polski" - wybryk niezależnej Wytwórni Filmowej A'YoY - to historia dwu małomiasteczkowych roztropków, którzy bawiąc w lokalnej metropolii trafiają na plan filmowy i niechcący łapią bakcyla… Pierwotnie pomyślany był jako mocne, dynamiczne kino akcji (do a'yoyowskiego kanonu weszła już zwięzła dyspozycja reżyserki: "Po prostu dużo biegajcie"*). Jednak w wyniku trwających blisko 4 lata eksperymentów artystycznych tudzież bezkompromisowych poszukiwań jakiejś logiki w materiale, przeszedł głęboką ewolucję i ostatecznie okazał się utworem z natury wyciszonym, chwilami (długimi) refleksyjnym, pozbawionym tempa oraz innych tanich zagrywek pod publiczkę.
Unikatowość przedsięwzięcia polega także na specyficznej strukturze personalnej, można tu bowiem za jednym zamachem obejrzeć trójkę artystów, poza ekranem widywaną wyłącznie w układach dwójkowych: Halama-Kamys (do niedawna kabaret Hi-Fi), Kamys-Kołaczkowska (kiedyś kabaret Potem, obecnie Hrabi) lub Kołaczkowska-Halama (jak gadają w kuluarach).

Nie zaszkodzi ponadto wiedzieć, że "NAKRĘCENI.fp" są typową produkcją odpryskową - powstali jako uboczny efekt zamieszania zdjęciowego wokół filmu "DR JEKYLL I MR HYDE /według Wytwórni A'YoY/" (1999). Stąd też dzieła owe łączą wieloletnie, nierozerwalne więzy przyjaźni, braterstwa oraz motywów fabularnych. A to z kolei sprawia, że oglądane osobno niewiele może tracą, ale oglądane razem - naprawdę wiele zyskują**.

* Dla ciekawskich: jedyny zachowany fragment licznych sekwencji biegania można przyuważyć w finale parkowej sceny z blendami; warunek: żeby akurat nie mrugnąć.

(Dariusz Kamys) Wiek dwudziesty. Chudy, w przykrótkich spodniach, w okularach. Znak szczególny: coś w twarzy. Przyjechał do miasta bo tylko tam można spotkać przygodę. Ma żonę. Nie układa im się. Marzy. O tym samym co Bogdan. Chce jakiejś odmiany, żeby było kolorowo i żeby go było widać.

(Grzegorz Halama) Wiek nieokreślony. Gdzieś pomiędzy 30 a 40 rokiem życia. Przyjechał do miasta sprzedać świniaka. Ma żonę. Jego najlepszym przyjacielem jest Karol. Marzy. Chciałby przeżyć jakąś przygodę. Jego życiowe credo: "Żeby mnie było widać".

Towarzyszy ich wędrówce (Joanna Kołaczkowska). Postać buraczana i sympatyczna w jednym. Wiek również nieokreślony, gdzieś pomiędzy 30 a 50 rokiem życia. Załatwiła chłopcom udział w filmie "Dr Jekyll...". Jej siostra gra w nim Lolitę. Elka podpiera sie znajomościami. Ma takie jedno marzenie. Żeby ją było widać.

Zdjęcia do filmu zakończyły się 19 lipca 1998 roku. Nakręceni to remake etiudki filmowej pt "Chłopcy do wzięcia", zrobionego w A'YOY, trwającego zaledwie 2 minuty.

Można śmiało powiedzieć, że nie było żadnych pieniędzy. Jest to produkcja tragicznie niskobudżetowa, kręcona przy okazji bardziej zamaszystej realizacji - "Dr Jekyll and Mr Hyde według Wytwórni A'YOY". Praca polegała na upolowaniu operatora - gdy miał przerwę - by skręcił coś do "Nakręconych. W efekcie Tomek Michałowski miał nadmiar roboty. Był w tym element przygody.

Oto fragment obszernego wywiadu przeprowadzonego z Dariuszem Kamysem i Grzegorzem Halamą (odtwórcami głównych ról).
Redaktor - Czy granie w filmie jest dla was ważne?
Grzesiek i Kamol - Tak.

Joanna - reżyser filmu (przemyciła się też na plan jako Elka) - ukończyła prace nad kolejnym filmem, w którym wcieliła się w rolę teściowej. Tak, to ten wiek, ponadto Joanna kocha takie postacie. W filmie wystąpili również: Znany Wojtek Kamiński (w roli zięcia) oraz Lidka Kulpińska (w roli Marylki - koleżanki teściowej). "Piknik" miał już swój pokaz premierowy, ponieważ jednak powstaje pomysł na duży formatu - gotowa, krótsza wersja zostaje wycofana z publicznych pokazów.

Sami widzicie. Film był kręcony eksperymentalną metodą. Nie było scenariusza, a więc i scenopisu. Jedynie mglisty pomysł w głowie reżysera. Wszystko improwizowane na planie, już na włączonej kamerze.

Aha, tu macie jeszcze troche zdjęć autorstwa Ginger™